Ξυπνάς μια μέρα,γεμίζεις το ντεπόζιτο και ξεκινάς.
Δεν γνωρίζεις τον προορισμό, δεν βάζεις την ταμπέλα του «πρέπει».
Κάθε μέρα πιάνουμε τον εαυτό μας να λέει «πρέπει να κάνω αυτό, πρέπει το άλλο». Σ΄ ένα αμάξι με προορισμό το άγνωστο, μαθαίνεις τα «πρέπει» της ψυχής σου.
Πηγαίνεις λοιπόν, σ’ ενα μέρος που μπορεί για λίγο η ψυχή σου να ακουμπήσει ελαφρά, σ’ ένα τοπίο που σ’ έχει συνεπάρει, σαν αυτο του απέραντου γαλάζιου.
Και κάπου εκει,κλείνεις τα μάτια και νιώθεις αυτό το λεπτό δροσερό αεράκι ν’ ακουμπάει για λίγο πάνω στο σώμα σου.
Ευτυχία,μια λέξη δυσεύρετη.Τι ειναι τελικα ευτυχία;Και που μπορούμε να τη βρούμε;
Σήμερα νομίζω, κατάλαβα.. Δώσε βάθος στην ψυχή σου, κάμε την σαν ενα κήπο που ανθίζουν κάθε μέρα όμορφα πολύχρωμα λουλούδια.Η ευτυχία βρίσκεται μέσα σου!
Μόνο,μην ξεχνάς το νερό,γιατί χωρίς αυτο το μόνο που σου μένει είναι ένας κήπος χωρίς χρώμα.
Καλλιόπη Μπερπερίδου
