Πολλοί θα αναρωτιέστε τι σχέση θα μπορούσε να έχει ο γάμος με τους νέους στον 21ο αιώνα αλλά έχετε σκεφτεί πως από τότε που σταματάει κάτι να είναι κανόνας στη ζωή σας, το επιδιώκετε περισσότερο από πριν; Λειτουργεί ακριβώς σαν τη δίαιτα, πριν την αρχίσεις πολύ πιθανόν να θες να φας σοκολάτα μία φορά τον μήνα, από τη μέρα που θα τη πάρεις την απόφαση να την αρχίσεις πάει! Θες 10 σοκολάτες τη μέρα…το λιγότερο.
Εντάξει στις δίαιτες ίσως δεν πειράζει να ξεφύγουμε και λίγο παραπάνω, όμως παιδιά! Ο γάμος δεν είναι δίαιτα (αντίθετα είναι πρόσθετα κιλά, όλοι το ξέρουμε αυτό). Δεν μπορώ να καταλάβω τί τους πιάνει ορισμένους ανθρώπους και στα 20 χρόνια της ζωής τους αποφασίζουν πως είναι έτοιμοι να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά, να κάνουν τα παιδιά, παιδιά! Γιατί;
Η ζωή είναι όλη μπροστά σας έχετε χρόνο να αγαπήσετε, να ερωτευτείτε και πιστέψτε με, έχετε χρόνο και να παντρευτείτε. Αλλά αλήθεια, θα ήθελα να ρωτήσω όλες τις μικροπαντρεμένες, αν το κάνουν το μεγάλο βήμα από μικρές για να μη συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι τί τους περιμένει. Εν τέλει μπορεί να είναι έξυπνη κίνηση (δε ξέρω, θα το σκεφτώ).
Η αλήθεια είναι πως κάθε κοριτσάκι από μικρό ονειρεύεται (τις περισσότερες φορές) την ημέρα του γάμου του, το νυφικό, τον ρομαντισμό της κατάστασης, τα φώτα όλα πάνω του, ούτε αυτό όμως σημαίνει πως πρέπει να γίνει ο γάμος μια ώρα αρχύτερα. Μην ξεχνάτε πως ένας πετυχημένος γάμος είναι αυτός που…Το κάθε ζευγάρι λέει τα δικά του, αλλά σίγουρα προϋποθέτει αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Είναι εύκολο για έναν άνθρωπο που στα 20 αρχίζει να ανεξαρτητοποιείται πλήρως, να ξεκινήσει μια ζωή γεμάτη υποχωρήσεις πριν μάθει για λίγο καιρό να ζει με τα δικά του θέλω;
Και ας πάει στα κομμάτια, αποφασίζετε να παντρευτείτε. Απαντήστε μου σας παρακαλώ, γιατί ξαφνικά γύρω σας γίνονται “σας”;
Γιατί κάτι “σας” αρέσει ή δεν “σας” αρέσει;
Γιατί τις περισσότερες φορές μέσα σ’ ένα γάμο χάνεται η ταυτότητα των δύο; Κατανοώ τις αμοιβαίες υποχωρήσεις που προανέφερα, αλλά δεν καταλαβαίνω την απαξίωση των δικών Σου προτιμήσεων.
Είτε αποφασίσεις να παντρευτείς, είτε όχι, θυμήσου πως αν χάσεις τον εαυτό σου, καμία σχέση, καμία δέσμευση δεν θα σε βοηθήσει να προχωρήσεις στη ζωή σου.
Δεν έχω τίποτα με τους παντρεμένους ούτε με τους μικροπαντρεμένους. Αλλά μεταξύ μας όταν παντρεύεστε αφήστε ήσυχους τους “εργένηδες”. Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από το “Άντε, πότε θα παντρευτείς κι εσύ;”
Δηλαδή επειδή το κάνατε όσοι το κάνατε πρέπει να το κάνουν και οι άνθρωποι γύρω σας; Είναι ο γάμος ίωση; Όλοι για έναν και ένας για όλους;
Κι έπειτα, αλλάζει κάτι ο γάμος στη σχέση ενός ζευγαριού και κρίνεται απαραίτητος; Είναι διαφορετικό το πρωινό ξύπνημα με βέρα στο δεξί χέρι;
Ή είναι όλα θέμα στερεοτύπων;
Souffragette
