Πόσες φορές στη ζωή μας έχουμε νιώσει πως τίποτα δεν πάει καλά κι έτσι όπως το θέλαμε; Πόσο χρόνο και στιγμές έχουμε αναλώσει στο να επεξεργαζόμαστε τί πάει λάθος και δε νιώθουμε ευτυχισμένοι και αυτάρκεις;
Νομίζω είναι στη φύση του ανθρώπου να θρέφει μέσα του ένα πλάσμα –σε κάποιους είναι πιο μικρό σε άλλους μεγαλύτερο- κάπως άπληστο, ανικανοποίητο και αχάριστο.
Ο καθένας από εμάς έχει βιώσει ή εξακολουθεί να βιώνει άσχημες καταστάσεις που πολλές φορές αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια και βαθιά τραύματα στη ψυχή, το μυαλό και τον τρόπο σκέψης του. Μια απώλεια, ένα πρόβλημα υγείας, μια σημαντική ‘αποτυχία’, ένα άσχημο περιστατικό, είτε συνέβησαν στο παρελθόν είτε στο παρόν και είναι ικανά να μας κάνουν να νιώθουμε συνεχώς πως τίποτα σε μας πάει καλά, τί αμαρτίες πληρώνουμε, που έχουμε φταίξει (θεέ μου)!
Με λίγα λόγια μας κάνουν να νιώθουμε πως ζούμε σ’ ένα μόνιμο ψυχικό τέλμα. Μία κατάσταση που σε κάνει να παραμερίζεις κάθετι όμορφο έχεις στη ζωή σου και να τα βλέπεις όλα μαύρα κι άραχνα, με αποτέλεσμα να γίνεσαι ορισμένες φορές κάπως αχάριστος απέναντι σε ό,τι καλό σου συμβαίνει.
Και θα μου πεις εσύ τώρα, πώς γίνεται, όταν πονάω, όταν δυσκολεύομαι, όταν όλα μου πάνε στραβά εγώ να σκέφτομαι τα όμορφα και τα εύκολα και τα φωτεινά;! Και εγώ θα σου απαντήσω ευθύς αμέσως ότι σημασία δεν έχει τι βλέπεις αλλά πως το βλέπεις. Tις δύσκολες εκείνες στιγμές δηλαδή που θ’ αναζητάς απεγνωσμένα ένα κίνητρο που θα σε κάνει να σταθείς πάλι στα πόδια σου, να θυμάσαι τα εξής που έχω να σου πω:
- Τα πάντα στη ζωή είναι προσωρινά. Δεν υπάρχει εύκολη ή δύσκολη ζωή. Υπάρχουν μόνο ευχάριστες ή δυσάρεστες στιγμές που κάποια στιγμή τελειώνουν. Θυμήσου πως κάθε φορά που βρέχει, η βροχή μετά από λίγο σταματά. Αν τα πράγματα σήμερα είναι καλά, απόλαυσέ το. Αν πάλι είναι άσχημα, σκέψου ότι είναι προσωρινό. Για κάθε στιγμή που περνά μας δίνεται μια νέα αρχή και ένα νέο τέλος.
- Ο πόνος μπορεί να γίνει τρόπος εξέλιξης. Το γεγονός ότι αντιμετωπίζεις κάποιες δυσκολίες, δεν σημαίνει ότι εσύ έχεις αποτύχει. Κάθε επιτυχία απαιτεί αγώνα. Άλλωστε υπάρχουν δύο είδη πόνου: αυτός που μας πληγώνει κι αυτός που μας αλλάζει.
- Τα «σημάδια» των πληγών σου είναι οι αποδείξεις της δύναμής σου. Μην τα κρύβεις. Να είσαι περήφανος γι’ αυτά. Μια ‘ουλή’ σημαίνει ότι ένα πρόβλημα ήρθε, έφυγε και η πληγή έκλεισε. Σημαίνει ότι εσύ το νίκησες, το πολέμησες, διδάχτηκες απ’ αυτό και προχώρησες μπροστά δυνατός. Η ‘ουλή’ αυτή είναι το σύμβολο μιας νίκης σου, όμως μην την αφήσεις να σε κρατά παγιδευμένο και να σε γεμίζει φόβο μήπως τύχει και ξανά γίνει ‘πληγή’. Να τα αντιμετωπίζεις ως ένδειξη δύναμης και όχι πόνου.
- Η στενoχώρια κι η γκρίνια δεν αλλάζουν την ροή των πραγμάτων. Όσο πιο πολύ διαμαρτύρεσαι τόσο πιο λίγα θα καταφέρνεις. Μην αφήνεις τις σκιές του παρελθόντος να κλείνουν ένα παράθυρο που σου ανοίγεται προς το μέλλον. Μην ξοδεύεις λοιπόν το σήμερα γκρινιάζοντας για το χθες, γιατί έτσι δε θα κάνεις καλύτερο το αύριο!
- Τέλος ό,τι είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει! Δεν μπορείς να ελέγξεις τι μέλλει να σου συμβεί, σίγουρα όμως μπορείς να ελέγξεις τον τρόπο που θα το διαχειριστείς. Το ότι έχεις ζήσει κάτι άσχημο δε σημαίνει ότι πάντα ό,τι θα έρχεται θα είναι μαύρο και στενάχωρο.
Η ζωή πολλές φορές είναι επίπονη και σκληρή, αυτή είναι η πραγματικότητα άλλωστε. Παρ’ όλα αυτά, σ’ αυτές τις στιγμές εσύ μη ξεχνάς πως η αληθινή δύναμη πηγάζει όταν ενώ υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κλαφτείς και να διαμαρτυρηθείς, εσύ θα προτιμήσεις να χαμογελάσεις και να εκτιμήσεις τη ζωή!
Το να αγαπώ τη ζωή μου σημαίνει εμπιστεύομαι τον εαυτό μου, αρπάζω κάθε ευκαιρία, χάνω και βρίσκω την ευτυχία, φυλάω και προστατεύω τις αναμνήσεις μου, μαθαίνω από τις εμπειρίες μου. Μόνο τότε όλα τα στραβά θα μπουν στον ίσιο δρόμο…
Ραφαέλα Πατρέλη
Φοιτήτρια του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας
