Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα σε οποιαδήποτε ηλικία κι αν είσαι απο το να χάσεις τον πατέρα ή τη μητέρα σου, πόσο μάλλον αν βρίσκεσαι σε νεαρή ηλίκία. Ούτε υπάρχουν λόγια για να το περιγράψεις.
Εγώ έχασα τον πατέρα μου πριν από εφτά χρόνια και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ο πόνος δε φεύγει ποτέ.Αλλάζει όμως.. Μαθαίνεις να ζεις με τα νέα δεδομένα.Συνηθίζεις τις νέες συνθήκες χωρίς φυσικά να ξεχνάς τα παλιά.. Όσο περνούν τα χρόνια το συναίσθημα γίνεται πιο κρύο αλλά ταυτόχρονα και πιο γλυκό.
Στην αρχή δεν μπορείς να καταλάβεις τί συμβαίνει.Όλα είναι τόσο μπερδεμένα.Η χειρότερη στιγμή; Οταν θα χτυπήσει το κουδούνι και θα συνειδητοποιήσεις ότι δε θα είναι ποτέ ξανά εκείνος.Έτσι τουλάχιστον το βίωσα εγώ.
Ένα πρωί-μεσημέρι χτυπάει το κουδούνι και σκέφτομαι »ο μπαμπάς μου θα με μαλώσει που κοιμάμαι ακόμα» κι εκεί ανοίγω τα μάτια κ έρχομαι αντιμέτωπη με την πραγματικότητα .Δεν θα γίνει ποτέ ξανά αυτό. Ήταν τα καλύτερα και τα χειρότερα δευτερόπτα της ζωής μου.
Και τώρα τί;Απλά συνεχίζεις να περπατάς.Δεν σταματάς ποτέ.Παίρνεις θάρρος κι αντιμετωπίζεις τη ζωή.
Είσαι πλέον πιο δυνατός. Άλλοι μπορεί να στενοχωριούνται για ανούσια θέματα.Εσύ όμως ξέρεις, γι αυτό περπατάς..
Στην αρχή όλοι θα ναι δίπλα σου ,δηλαδή θα λεν πως είναι δίπλα σου.Ο χρόνος φυσικά θα δείξει ότι λίγοι είναι αυτοί που σ αγαπάν πραγματικά. Με πράξεις, όχι με λόγια. Και φυσικά είναι αυτοί που ναι μαζί σου και στις χαρές σου , όχι μονο στη λύπη.Kαι περπατάτε μαζί..
Με τους ανθρώπους που έχουν περάσει κάτι παρόμοιο νώθεις σαν κάτι να σε ενώνει..Τους κοιτάς κι απλά ξέρετε πώς είναι..Και περπατάτε μαζί..
Η καθημερινότητα ποτέ δε θα ναι ίδια.Οι γιορτές ποτέ δε θα ναι ίδιες. Οι καρέκλες θα γεμίσουν αλλά μία θα ναι άδεια. Έτσι δηλαδή θα νομίζεις στην αρχή.
Στη συνέχεια θα καταλάβεις ότι τίποτα δεν είναι άδειο.Όλα είναι γεμάτα.Η παρουσία του θα ναι μαζί σου,πάντα δίπλα σου..Και θα περπατάτε μαζί..
6-3-2012
You are safe in my heart and
My heart will go on and on
Σιώκου Μαριάννα
