Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου και ετοιμάζομαι για την καλύτερη εμπειρία της ζωής μου. Οι γονείς μου με έχουν εξοπλίσει με μπόλικες μάσκες καθώς έχουν θορυβηθεί με αυτά που ακούν για την Κίνα. Θεωρώ την Κίνα μακριά και τους γονείς μου υπερβολικούς, όπως πάντα. Το μυαλό μου είναι μόνο στην Φλωρεντία και στη ζωή που με περιμένει.
Η πρώτη εβδομάδα κυλάει ομαλά και ντροπαλά,οι πρώτες γνωριμίες. Εκείνο το Σάββατο στις 22 λέμε να ζήσουμε την έξαψη του καρναβαλιού της Βενετίας αυθημερόν. Το πρωί στο τρένο μαθαίνουμε για τα πρώτα κρούσματα στην Ιταλία. Την επόμενη ακυρώνεται το καρναβάλι.
Την Δευτέρα στη σχολή επικρατεί πανικός. Επικοινωνούμε με το γραφείο Erasmus στην Ελλάδα και τον πρέσβη και μας καθησυχάζουν λέγοντας μας ότι πρέπει προς στιγμήν να πλένουμε απλά τα χέρια μας πολύ καλά.
Κάποιοι φεύγουν. Αρχίζουν πολλοί να φορούν μάσκες, με το πέρασμα των ημερών όμως τις αφήνουν στην άκρη.
Μετά το πρώτο σοκ συνεχίζουμε στην ξεγνοιασιά της φοιτητικής μας ζωής. Στο μεταξύ όλο και κοκκινίζει η βόρεια Ιταλία. Όλο και αυξάνονται τα θύματα.
Βασιζόμαστε στο ότι αν πρέπει να φύγουμε θα υπάρχει ρητή εντολή από το γραφείο ερασμους. Τα κρούσματα αρχίζουν να εξαπλώνονται και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, οπότε τίποτα δεν μας λέει ότι στην Ελλάδα θα είμαστε πιο ασφαλείς.
Το ενδεχόμενο να έχουμε κολλήσει και εμείς οι ίδιοι στοιχειώνει το μυαλό μας. Οπότε η επιστροφή μας μπορεί να είναι άμεσα επικίνδυνη για τους δικούς μας ανθρώπους αλλά και γενικότερα.
Κλείνουν τα πανεπιστήμια την Τετάρτη 4 Μαρτίου αλλά η πόλη ακόμα σφίζει από ζωή.
Την Τετάρτη μπαίνουμε σε ολικό lockdown. Ο αριθμός των θυμάτων καλπάζει. Ζωές χάνονται ανυπολόγιστα γρήγορα και όποιος προσβληθεί από τον ιό σχεδόν χάνει και την αισιοδοξία του για ζωή.
Δεν ξέρουμε τί μας φοβίζει περισσότερο. Να μείνουμε εδώ όπου είναι ο περίγυρος μας επικίνδυνος ή να γυρίσουμε και να είμαστε εμείς επικίνδυνοι για τον περίγυρο μας.
Με μια δυνατή αισιοδοξία κατά βάθος ελπίζουμε ότι η Ιταλία που μπήκε πρώτη σε αυτήν την άβυσσο, θα ορθοποδήσει και πρώτη. Θα μπορέσουμε λοιπόν έτσι να ζήσουμε κάτι, να δούμε κάτι από την ομορφιά της εκτός από την ερημιά της.
Μας ενημέρωσαν και για την προσπάθεια επαναπροσδιορισμού . Πέντε ώρες ταξίδι με τρένο και άλλες 12+ ώρες σε ένα πλοίο στοιβαγμένα 200 άτομα. For sure super-speaders.
Κάθε μέρα ξυπνάμε με το άγχος των εξελίξεων και της σκέψης αν έχουμε πάρει την σωστή απόφαση. Προσπαθούμε να καθησυχάσουμε τους γονείς μας και να διατηρήσουμε της αισιοδοξίας μας. Αλλά δεν το βάζουμε εύκολα κάτω!
Μέσα σε όλο αυτό, ένα είναι το μόνο σίγουρο. Στις μέρες μας, οι τηλεπικοινωνίες μπορούν εύκολα να φέρουν μες το σαλόνι μας το δράμα ενός λαού από την άλλη άκρη της γης. Θα το κοιτάξουμε απλά με συμπάθεια, συνεχίζοντας αδιάφορα τη ζωούλα μας νομίζοντας ότι το θέμα δεν μας αφορά. Στην οικουμενική κοινωνία του σήμερα ωστόσο, το πρόβλημα του αλλουνού μακρινού τόπου μπορεί να είναι την επόμενη μέρα στην πόρτα μας. Γι’αυτο να ενώνουμε τις συμπάθειες μας και όλοι μαζί με αλληλεγγύη να νοιαζόμαστε για κάθε γωνιά της γης.
Ηχηρό υστερόγραφο: Ας βοηθήσει όπως μπορεί ο καθένας τους υπερήρωες μας που είναι στην πρώτη γραμμή έναντι αυτού του φοβερού ιού, ακόμη και απλά με το να παραμείνει σπίτι.
Για το Vavepape
Με αγάπη Α.
