Σηκώθηκες σήμερα το πρωί κι ένα τρομερό ερώτημα καρφώθηκε στο μυαλό σου, λόγω του
χθεσινού τηλεφωνήματος που δέχτηκες..
“Φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τη πραγματικότητα” σου είπε.
Κι ακόμα αναρωτιέσαι για ποια πραγματικότητα σου μιλά. Αρχίζεις να ζυγιάζεις τη ζωή σου,
τη μόνη ώρα που σου έχει μείνει να ξεκουραστείς αλλά αυτό το ξέρεις ότι δεν απασχολεί
κανέναν απολύτως.
Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά βιώματα, λες, μα κι εσύ δεν πέρασες λίγα. Άσχετα αν δεν το άφησες ποτέ να φανεί.
Έχεις φάει κι εσύ τα χαστούκια σου από τη ζωή. Ίσως όχι τα ίδια με άλλους, μα ο καθένας
κουβαλά τον δικό του σταυρό και με τον δικό σου δεν ασχολήθηκε κανένας, δεν άφησες
κανένα να το κάνει!
Πάντα ήθελες αυτόν τον Γολγοθά μονάχη ν’ ανεβαίνεις κι ύστερα από κάθε δυσκολία
φορούσες με όση δύναμη σου είχε απομείνει το πιο φωτεινό σου γέλιο, γιατί έχεις χρέος να
σκορπάς σε αυτόν τον κόσμο την ελπίδα.
Δεν άφησες κανένα να δει μέσα στα μάτια σου, όλοι έμεναν στα δάκρυα σου μα κανένας δεν
κοίταξε τον πόνο σου. Μα και πάλι έκανες το δάκρυ γέλιο με την πιο ανόητη δικαιολογία που
μπορούσες να σκεφτείς για να ακουστείς πειστική.
Θα σε αποκαλούσα δειλή αν δεν σε ζήλευα. Αν δεν ήθελα να κρύβω κι εγώ μέσα μου τόση
δύναμη, θυμάμαι μια ζωή να μου λένε πόση προσπάθεια θέλει το να μη πληγωθείς, μα
κανένας δεν μου είπε πόσο δύσκολο είναι το να μη πληγώνεις.
Κι εσύ! Πόσα άντεξες εσύ, πόσο άδικα άφησες να σε κρίνουν, μα δεν μίλησες κι αν αρχικά
ακούστηκε συμπεριφορά δειλή τώρα καταλαβαίνω πως ήταν αξία θαυμασμού.
Ονειροπόλα σε είπαν, χαμένη σε έναν δικό σου κόσμο που όλα βασίζονται σε
συναισθήματα, ανώριμη κι απερίσκεπτη… Μα πάλι δεν μίλησες.
Τι να πεις άλλωστε; Αυτό ήθελες να προβάλεις, έναν κόσμο που τον κυριαρχεί η αγάπη κι
ελπίδα κι ας βίωνες στον αντίθετο. Για σένα πάντα είχε σημασία η ευτυχία των ανθρώπων
σου…
Κι εκείνοι, αχ εκείνοι που νόμιζαν πως σε ξέρουν και σε διαβάζουν σαν ορθάνοιχτο
βιβλίο, στη πραγματικότητα δεν είχαν διαβάσει ούτε τη περίληψη σου στο οπισθόφυλλο.
Είναι φορές που θυμάμαι τα δάκρυα σου κι μια απορία που δεν μπορούσες να απαντήσεις.
Γιατί δάκρυζες παλι;
Άραγε να αγαπηθείς ποτέ όσο τόλμησες να αγαπήσεις; Θα μπορέσει η δική σου η ψυχή να
ξεκουραστεί δίπλα σε μιαν άλλη;
Ή θα μείνεις για πάντα η αξιαγάπητη, ανώριμη, ονειροπόλα;
Κλεοπάτρα Καρδολάμα
