Ο όρος νευρική ορθορεξία χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1977 από τον S. Bratman. O όρος αυτός χρησιμοποιείται, για να περιγράψει την εμμονή που εμφανίζουν τα άτομα με την υγιεινή διατροφή και τονίζω, εμμονή. Σε αυτό το σημείο να σημειώσω πως δεν περιλαμβάνεται στο DSM-IV (εγχειρίδιο ψυχικών διαταραχών), επομένως δεν είναι μια επισήμως αναγνωρισμένη διαταραχή.
Οι καταναγκασμοί που δημιουργούνται ως προς την υγιεινή διατροφή φαίνεται να υποκινούνται από έντονο φόβο για την υγεία, άγχος και αυξημένη ανάγκη για έλεγχο.
Τα άτομα με ορθορεξία παρουσιάζουν εμμονή στην ποιότητα των υλικών και τις θερμίδες που καταναλώνουν. Σε περιπτώσεις μεγάλης πείνας ή υποσιτισμού προτιμούν την αφαγία παρά την κατανάλωση ενός ανθυγιεινού γεύματος.
Όσοι πάσχουν από νευρική ορθορεξία εμφανίζονται με έντονη αυτοπεποίθηση λόγω της υποτιθέμενης υγιεινής διατροφής που ακολουθούν και υποτιμούν όσους δεν ακολουθούν υγιεινό πρότυπο διατροφής. Ταυτόχρονα, αποφεύγουν τις κοινωνικές δραστηριότητες καθώς είναι δύσκολο να τηρηθεί η αυστηρή διατροφική τους ρουτίνα. Σε περίπτωση παραβίασης του προκαθορισμένου διαιτολογίου τους αισθάνονται ενοχές και επιβάλλουν στον εαυτό τους τιμωρίες, όπως αφαγία για ένα χρονικό διάστημα ή αυτοπροκαλούμενους εμετούς.
Αποτέλεσμα των συνηθειών τους είναι η μείωση κοινωνικών συναναστροφών, το άγχος, η καταθλιπτική διάθεση, απίσχναση (απώλεια βάρους ή λίπους) μέχρι και θάνατο από υποσιτισμό.
Η θεραπευτική προσέγγιση ποικίλει, καθώς μπορεί μια σειρά ψυχοθεραπευτικών συνεδριών να φανούν ιδιαίτερα χρήσιμες, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις, ίσως είναι αναγκαία η χορήγηση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.
Ελένη Σούστα
Φοιτήτρια Ψυχολογίας
