Models and mortals
Δεν θα μπορούσε να τύχει καλύτερη εποχή για να θιχτεί (ξανά!) το συγκεκριμένο θέμα. Γιατί το λέω αυτό; Φυσικά γιατί τα νούμερα του Greece’s next top model είναι αχτύπητα και για δεύτερη φορά. Ποια νούμερα; Τα τηλεοπτικά φυσικά (σε ποια νούμερα πήγε το μυαλό σας; Ντροπή!).
Μία από τις μεγαλύτερες επιθυμίες μιας σύγχρονης γυναίκας είναι να μοιάζει με super model κι ενός άνδρα να έχει μία τέτοια γυναίκα δίπλα του…κι όχι μόνο δίπλα του. Το ζήτημα είναι όμως, πότε ξεκίνησε ο διαχωρισμός μοντέλων και θνητών; Τι σημαίνει να είσαι μοντέλο και γιατί δεν είναι προτιμότερο να είσαι ένας απλός, κοινός θνητός;
Σύμφωνα με το λεξικό, μοντέλο είναι οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δείγμα για να δημιουργηθεί κάτι καινούριο, συνώνυμο αυτού η λέξη πρότυπο.
Τώρα ίσως και να έχει μια λογική η επιθυμία όλων αυτών που θέλουν να γίνουν μοντέλα. Θέλουν να γίνουν πρότυπα. Θέλουν να δώσουν το έναυσμα να δημιουργηθεί κάτι καινούριο, να αποτελέσουν παράδειγμα ή απλώς να ξεχωρίσουν;
Σύμφωνα με το κοινό λεξικό μιας παρέας βέβαια, μοντέλο είναι οποιαδήποτε γυναίκα, άνω του 1,75, που τρέφεται με μαρούλια στη καλύτερη των περιπτώσεων, χωρίς κυτταρίτιδα, με τέλειους γλουτούς και με καλοστημένο στήθος, με αψεγάδιαστο πρόσωπο και απαραίτητα κάτω των 30.
Εντάξει όλοι οι άνθρωποι θα θέλαμε να είμαστε πλασμένοι αψεγάδιαστοι (αν και δεν θα άφηνα εύκολα τα πιτόγυρα για τη ρόκα) αλλά, γιατί θα πρέπει αυτό να επιβραβεύεται με τέτοιο τρόπο;
Γιατί θα πρέπει οι άντρες να έχουν μία τέτοια γυναίκα ως όνειρο; Γιατί η ομορφιά, που μεταξύ μας δεν κουράστηκε ποτέ κανείς πολύ να την αποκτήσει, (εντάξει ξέρω! Αφήσαν τις τηγανητές πατάτες) να χρυσό-πληρώνεται;
Γιατί ένα μοντέλο μπορεί να έχει ό,τι θέλει; Ταξίδια σ’ όλο τον κόσμο, θαυμαστές, ακριβά ρούχα και παπούτσια, κοσμήματα, πλήθος από άνδρες;
Αν το δούμε πιο εγωιστικά θ’ αναρωτηθούμε, ποιος Θεός μας τιμωρεί που δεν μας έκανε όλες σαν τη Suzy Parker; Θα συμφωνήσω πως κάτι όμορφο το θαυμάζουμε, αλλά μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε λίγο, γιατί πρέπει να το χρυσώνουμε κιόλας (ας μου πει κάποιος για το φαγητό που δεν τρώνε και θα το δεχτώ, στην ανάγκη θα το κάνω!)
Ας αναφερθούμε τώρα και σε εμάς τους θνητούς. Μην ξεχνάτε το θρυλικό “Σε κάποιους πολιτισμούς οι χοντρές με μουστάκι θεωρούνται πολύ όμορφες”. Για τον Θεό! Μη τρελαίνεστε τελείως. Το ότι οι μηροί μας δεν είσαι σαν τα δάχτυλα του χεριού μας και το ότι οι αναλογίες μας δεν είναι 90-60-90, δεν μας κάνει λιγότερο όμορφες, ούτε λιγότερο επιθυμητές, ίσως λιγότερο πλούσιες, αλλά αυτά έχει η ζωή.
Είναι απίστευτο το πως έχουν κάνει τα “πρότυπα” αυτά τις γυναίκες, που δεν γεννήθηκαν σαν τη Barbie, να νιώθουν. Δεν είναι λογικό να βλέπουμε φωτογραφίσεις περιοδικών με γυναίκες – μύθους και να αισθανόμαστε υποτιμητικά που δεν είμαστε σαν αυτές, το γεγονός αυτό από μόνο του υποτιμά τον ίδιο μας τον εαυτό.
Μια όμορφη γυναίκα, δεν είναι ένα όμορφο μοντέλο. Μια όμορφη γυναίκα είναι αυτή που τα ‘χει βρει με τον εαυτό της, που στον καθρέφτη της βλέπει μια διαφορετική Ζιζέλ, με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηρίστηκα. Μια όμορφη γυναίκα είναι αυτή που δεν ενδιαφέρεται για το πόσο θελκτική θα είναι για έναν άνδρα, γιατί πολύ απλά με την προσωπικότητά της μπορεί να γίνει πιο sexy και όμορφη από κάθε άλλο μοντέλο.
Άλλωστε μη ξεχνάμε πως το όμορφο έχει χάρη, όταν συνοδεύεται από χαρακτήρα.
Souffragette
