Αγαπημένη μου Κλεοπάτρα – Suffrazette, χαίρομαι πολύ που είσαι σήμερα εδώ μαζί μας! 8 Μαρτίου λοιπόν σήμερα, Παγκόσμια Μέρα Της Γυναίκας!Πάμε αρχικά να σε συστήσουμε!
Καλησπέρα σας και σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε,να σας μιλήσω εγώ μια τόσο σημαντική ημέρα για τις γυναίκες. Είμαι 18 ετών, απόφοιτη λυκείου, ωστόσο δίνω ξανά πανελλήνιες ώστε να πετύχω τον στόχο μου. Έχω γράψει και εκδόσει το πρώτο μου βιβλίο σε ηλικία 15 ετών και γράφω από τα 12 σε προσωπικό μου blog. Ασχολούμαι με την έρευνα, αγαπώ τα ταξίδια, το διάβασμα, τη θάλασσα και το καλό φαγητό!
http://suffrazetteinthecity.blogspot.com Δικό σου blog από τα 12;Και γιατι suffrazette;
Γιατί suffrazette; Πιστεύετε στα παραμύθια; Ε αυτό που αγαπούσα εγώ από μικρή ήταν η Σταχτοπούτα. Αφενός για τα γοβάκια που ταίριαζαν μόνο στα δικά της πόδια κι αφετέρου γι’ αυτή τη μοναδική νεράιδα.
Μεγαλώνοντας ένιωσα να γίνομαι κομμάτι του παραμυθιού. Απέκτησα κι εγώ τη δική μου νεράιδα, και φυσικά αυτή είναι η νονά μου. Η Σουφραζέτα λοιπόν είναι η νονά μου, η αρχή των πάντων όπως αναφέρω συχνά.
Η νονά μου λοιπόν, ως συγγραφέας χρησιμοποιούσε πάντα τον όρο “Σουφραζέτα”, για να υπογράφει τα κείμενα της μαζί με το όνομα της φυσικά!
Όταν κατάλαβε πως γράφω κι εγώ, άρχισε να με βοηθά. Ήμουν ένα τελείως ανορθόγραφο παιδί πριν από τα 12, με έβαζε να γράφω λέξεις ξανά και ξανά μέχρι να μάθω να τις γράφω σωστά, κι ας μας έπαιρνε το ξημέρωμα. Όταν θεώρησε πως μπορώ πλέον να μοιράζομαι όσα γράφω, μου έκανε τότε ένα ασυνήθιστο δώρο. Όχι δεν ήταν τα γοβάκια που προανέφερα. Αλλά μου δώρισε ένα blog! Αυτό στο οποίο γράφω ακόμα και σήμερα. Μάλιστα μου είπε “Εσύ σαν μικρότερη σουφραζέτα θα κρατήσεις το νέο blog, η νονά σαν μεγαλύτερη το πρώτο”.
Οπότε όπως καταλαβαίνετε είμαι μια μικρή σουφραζέτα, αποτέλεσμα μιας αυθεντίας Σουφραζέτας.
Τι είναι οι Σουφραζέτες;
Ολες οι γυναίκες πλέον είναι ανεξάρτητες, έχουν ίσα δικαιώματα με το ανδρικό φύλο και σαφέστατα το δικαίωμα της ψήφου. Δηλώνουν φεμινίστριες, γνωρίζουν όμως αλήθεια σε ποιές χρωστάνε την ελευθερία τους, που σήμερα θεωρείται αυτονόητη;
Όλα ξεκίνησαν στη Γαλλία, όταν οι γυναίκες έβαλαν σε εφαρμογή το γυναικείο κίνημα, αρχικά με τη μορφή ενός τετραδίου παραπόνων, το οποίο αργότερα εξελίχθηκε στην Διακήρυξη Δικαιωμάτων των γυναικών, τότε λοιπόν εμφανίζονται οι Σουφραζέτες.
Για πρώτη φορά ο όρος “ Σουφραζέτα” (ονομασία που προέρχεται από την γαλλική λέξη suffrage που σημαίνει δικαίωμα ψήφου), χρησιμοποιήθηκε από το Βρετανικό περιοδικό “Daily Mail”, με σκοπό την εμψύχωση των γυναικών, που τότε μάχονταν υπέρ της θέσπισης των δικαιωμάτων τους.
Η πολιτική που επικρατούσε τον εικοστό αιώνα, όπως παρουσιάζεται μέσα από τα λιγοστά, βουβά φιλμ, απέναντι στο γυναικείο φύλο, ήταν πράγματι τραγική.
Το θέμα σύγκρουσης ανάμεσα στα δύο φύλα ήταν αυτό που προβάλλονταν ανοιχτά σε όλες τις ταινίες της εποχής εκείνης. Εξ αρχής, δεν υπήρχε σταθεροποίηση, όλοι ήταν είε υπέρ, είτε κατά του γυναικείου κινήματος. Ο λόγος της σκηνοθεσίας τέτοιων ταινιών ήταν η καλλιέργεια εντυπώσεων του κοινού για τις Σουφραζέτες.
Όταν λοιπόν το δικαίωμα της ψήφου της γυναίκας παρουσιαζόταν σε ταινίες, φάνταζε σ’ όλους γελοίο και φυσικά ανάρμοστο. Μέχρι που οι Σουφραζέτες ξεκίνησαν την σκηνοθεσία σε δικά τους φιλμ. Τα σενάρια τους άλλοτε κωμικά και άλλοτε δραματικά, εκτός από υποστήριξη κάποιες φορές προκαλούσαν και γέλιο.
Μα φυσικά! Ήταν παράξενο το πόσο απελευθερωμένες παρουσίαζαν τις γυναίκες. Κι όμως σύμφωνα με το στερεότυπο της εποχής οι Σουφραζέτες, απεικονίζονται ανδροπρεπείς, δηλαδή σαν γυναίκες με αντρικές συνήθειες, πολλές φορές ακόμα και με γένια, γυναίκες που μισούν και παρατούν τους άντρες και τα παιδιά τους.
Τον εικοστό αιώνα, το γυναικείο κίνημα εξαπλώθηκε από την Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες τις Αμερικής. Τότε η Edison, εταιρία παραγωγής, παρουσίασε την ταινία “ Πως Κέρδισαν Την Ψήφο” με σκοπό να γελοιοποιήσει τις Βρετανίδες Σουφραζέτες, οι οποίες προέβαιναν σε ιδιαίτερα μαχητικές διαδηλώσεις στη χώρα τους, προσπαθώντας να τραβήξουν την προσοχή του Κοινοβουλίου.
Η Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας, τονίζει τη σημασία της εκπαίδευσης των γυναικών, που θα τις δώσει την ευκαιρία να συνεισφέρουν την κοινωνία και κατακρίνει τη στάση ορισμένων ανδρών, που ουσιαστικά διαχωρίζουν τις γυναίκες από το ανθρώπινο είδος.
Βία, φυλακίσεις, απεργίες πείνας και εμπρησμοί για το δικαίωμα της γυναικείας ψήφου, ήταν τα οι τρόποι άσκησης πίεσης από τις Σουφραζέτες και τα ανάλογα μέτρα, που είχαν ληφθεί για να αναχαιτίσουν την έντονη δράση τους.
Η σκληροπυρηνική σουφραζέτα Έμιλι Πάνκχερστ, σε μια από τις αναρίθμητες διαδηλώσεις της υπέρ των δικαιωμάτων της γυναίκας, εκφωνεί, πως «η ανθρώπινη ζωή είναι για μας ιερή, λέμε όμως ότι αν μια ζωή πρέπει να θυσιαστεί, αυτή θα είναι η δική μας. Δεν θα το κάνουμε μόνες μας, θα φέρουμε όμως τον εχθρό σε τέτοια θέση που θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο να μας δώσει ελευθερία ή να μας δώσει θάνατο»
Με το ξέσπασμα ωστόσο του πολέμου το 1914, οι Σουφραζέτες κήρυξαν προσωρινή «εκεχειρία», θεωρώντας ότι η γερμανική απειλή ήταν τρομακτικότερη από την έλλειψη δημοκρατίας.
Και ήταν ακριβώς σ’ αυτήν ην αιματοβαμμένη περίοδο του πολέμου, που οι γυναίκες θα αναγκάζονταν να εργαστούν μαζικά στα εργοστάσια και θα έκαναν πολλές «ανδρικές» δουλειές, όπως οδηγοί λεωφορείων και ταχυδρόμοι, κάνοντας το στερεότυπο για τη διάκριση των φύλων να μπάζει από παντού: η ραγδαία κοινωνική αλλαγή που επέβαλλαν οι πολεμικές ανάγκες βοήθησε να εκμηδενιστεί η αντίθεση στη γυναικεία ψήφο.
Με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου λοιπόν, κανείς πλέον δεν έχει αντίρρηση και εκχωρείται έτσι στις Βρετανίδες άνω των 30 ετών (με μπόλικους φυσικά περιορισμούς) το πολυπόθητο δικαίωμα ψήφου.
Ο κόσμος τότε αρχίζει να αντιλαμβάνεται την άδικη μεταχείριση των γυναικών. Σιγά σιγά οι λεγόμενες σουφραζέτες αποκτούν έδαφος και τότε αρχίζουν να γεμίζουν τους δρόμους στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στην Βρετανία,ζητώντας μείωση του ωραρίου εργασίας, δικαίωμα ψήφου, αύξηση μισθών και πολλά άλλα.
Γιατί μια γυναίκα να αποκαλείεται Σουφραζέτα τον 21ο αιώνα;
Είναι απλό. Όπως είπατε ζούμε στον 21ο αιώνα κι ακόμα υπάρχουν γυναίκες στον κόσμο που δεν προσλαμβάνονται σε μια εργασία ,διότι είναι άνω των 40, απολύονται από τις δουλειές τους, γιατί έμειναν έγκυοι. Υπάρχουν γυναίκες που μένουν ακόμα εσώκλειστες σ’ ένα σπίτι να μεγαλώνουν τα παιδιά τους και να υπηρετούν τον άντρα τους. Υπάρχουν ακόμα γυναίκες που πεθαίνουν στους δρόμους από την πείνα και τη κακομεταχείριση, υπάρχουν ακόμα γυναίκες που τις εκμεταλλεύονται. Υπάρχουν γυναίκες που πονάνε ακόμα, που δεν έχουν δικαιώματα. Γυναίκες που θεωρούνται αντικείμενα. Γυναίκες δίχως μιλιά. Γι’ αυτές τις γυναίκες οφείλουμε όλες να γίνουμε κραυγή ΚΑΙ τον 21ο αιώνα!
Μια ευχή για τη σημερινή ημέρα;
Να μην υπάρξει ξανά καμία γυναίκα που να λογίζεται για οτιδήποτε λιγότερο από άνθρωπος. Και όλοι οι πόνοι που περνά η κάθε μία, να γίνουν φωνές, να τις ακούσει όλος ο κόσμος.
Το ευχόμαστε όλοι!Σ΄ευχαριστούμε πολύ και εις το επανιδείν!
Και γω σας ευχαριστώ και πάλι!
