Τις προηγούμενες μέρες έκανε το γύρο του διαδικτύου ένα βίντεο που έδειχνε ένα 9χρονο αγοράκι με νανισμό να ζητά απεγνωσμένα να πεθάνει, γιατί δεν άντεχε πλέον να σηκώσει το φορτίο του σχολικού εκφοβισμού.
Ένα «διαφορετικό» παιδί έγινε στόχος bullying για ακόμα μια φορά από άλλα παιδιά. Τι πιο συνηθισμένο στις μέρες μας; Γιατί οι άνθρωποι αγαπούμε να μισούμε κάτι «διαφορετικό» και «ιδιαίτερο» ενώ ταυτόχρονα παλεύουμε για τα δικαιώματα μας και διαδηλώνουμε λέγοντας πως όλοι είμαστε ίσοι και ίδιοι;
Αν το σκεφτείτε θα δείτε ότι δεν συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους, δεν ταιριάζουν, δεν κολλάνε.
Αλλά αν περιοριστούμε μόνο στο κομμάτι του παιδικού και σχολικού εκφοβισμού, τι θα πούμε; Είναι τα παιδιά ικανά να οδηγήσουν τους συνομηλίκους τους σε απελπιστική κατάσταση; Τα παιδιά πολλές φορές μπορούν να γίνουν σκληρά, όμως δεν το καταλαβαίνουν κουβαλούν και ανατροφοδοτούν συμπεριφορές που έχουν δει στο σπίτι τους, στη τηλεόραση ή οπουδήποτε αλλού.
Βλέποντας το συγκεκριμένο βίντεο εγώ προσωπικά ένιωσα μια γροθιά στο στομάχι, έκλαψα για το μικρό παιδί που αναζητούσε τον θάνατο. Tαυτόχρονα όμως έκλαψα και για όλα εκείνα τα παιδιά που έχουν λάβει αυτά τα μαθήματα ζωής. Δεν μπορείς να είσαι στα αλήθεια ευτυχισμένος, όταν «πατάς» τον συνάνθρωπο σου.
Σήμερα διάβασα κάτι εκπληκτικό σε μια ανάρτηση του Στέφανου Ξενάκη, «Το να μάθεις στο παιδί σου να μην πατάει την κάμπια είναι το ίδιο ευεργετικό για την κάμπια όσο και για το παιδί σου».
Εμείς επιλέγουμε πως θέλουμε να ζήσουμε ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι, προκαλώντας κακό στους συνανθρώπους μας δεν κερδίζουμε σε αγάπη, ευγνωμοσύνη, ευτυχία αντιθέτως γεμίζουμε οι ίδιοι με μίσος και οργή.
Βρείτε μέσα σας τις απαντήσεις, ελπίζω να σας έδωσα τροφή για σκέψη.
Θέλω να ζω σε μια συμφιλιωμένη κοινωνία που βασίζεται στην αγάπη και το σεβασμό προς όλους, πόσο μάλλον αθώων παιδικών ψυχών.
Ελένη Σούστα
Φοιτήτρια Ψυχολογίας
