Είναι γνωστό πως για την κάθε μητέρα ενός μαθητή, το Βατικανό της είναι το σχολείο και ο πάπας οι βαθμοί του παιδιού της!
Eπίσης είναι γνωστό πως εσύ μαθητή/τρια σε αυτή αυτή τη περίπτωση δηλώνεις αλλόθρησκος!
Άλλη μια σχολική χρονιά έφτασε σχεδόν στη μέση κι ενώ ο χρόνος σου περνά δύσκολα γιατί ανέχεσαι αυτό το βάρβαρο ξύπνημα στις 7 το πρωί, τον κάθε καθηγητή που σου βάζει τόσο διάβασμα θαρρείς και έχεις όλο τον χρόνο μπροστά σου να το βγάλεις και την παπαγαλία που σου επιβάλλουν γιατί αλλιώς δεν θα πετύχεις ποτέ στη ζωή σου (να γίνεις παπαγάλος δηλαδή).
Ενώ έχεις όλα αυτά να αντιμετωπίσεις, να τοι κι οι βαθμοί! Νούμερα, μονοψήφια και διψήφια, αριθμοί που ποτέ δεν ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα. Γιατί μεταξύ μας στη χημεία είσαι για 7 κι όχι για 13, αλλά και στην Εκθεση για 17 κι όχι για 15.
Δεν φτάνει λοιπόν η στενοχώρια σου έχεις κι άλλον παράγοντα να αντιμετωπίσεις.
Μια μητέρα η οποία βγαίνει από την αίθουσα που παραδίδουν τους βαθμούς μ’ ένα χαμόγελο που φτάνει ως τ’ αυτιά (δεν χρειάζεται να επισημάνω πως όσο μεγαλύτερο το χαμόγελο, τόσο πιο πολύ θα τ’ ακούσεις όταν “θα πάτε στο σπίτι και θα σου δείξει εκείνη”).
Έναν καθηγητή ο οποίος θα σου πει “ξέρω σε αδίκησα λίγο, αλλά θα στο χρωστάω στην επόμενη βαθμολογία”. Και τι είναι βρε μεγάλε ο βαθμός; Δανεικά που θα μου επιστραφούν με τόκο;
Για να μην μιλήσω για τον απουσιολόγο, που θα κλαίγεται όλη τη βδομάδα για το 19 που πήρε στη γυμναστική και του χάλασε τον μέσο όρο!
Φίλε και φίλη μου, ψυχραιμία! Δεν έγινε κάτι τόσο σπουδαίο και προς Θεού δεν ήρθε το τέλος του κόσμου.
Καταλαβαίνω ότι δεν διάβασες αρκετά γιατί δεν μπόρεσες τότε παραπάνω.
Καταλαβαίνω ότι απογοητεύτηκες γιατί αδικήθηκες.
Καταλαβαίνω και τη χαρά σου, εσένα που προσπάθησες και κατάφερες.
Αλλά καταλαβαίνω κι εσένα που δεν δίνεις δεκάρα για την Ευκλείδεια διαίρεση και για τις δευτερεύουσες προτάσεις.
Δεν γεννήθηκαν όλα τα παιδιά σ’ αυτόν τον κόσμο για να γίνουν επιστήμονες, γιατί αλίμονο μας αν αυτό συνέβαινε!
Πρέπει λοιπόν καλε μου μαθητή, να σταματήσεις να κυνηγάς αυτό το 18 και πάνω και να τρέξεις πίσω από το όνειρο που θα σε φτάσει στη κορυφή.
Κι εσύ αγαπητέ κηδεμόνα, φρόντισε να έχεις πρωταρχικό σου σκοπό την ευτυχία και τις επιθυμίες του παιδιού σου. Όχι τις δικές σου. Γίνε δάσκαλος του παιδιού σου όχι δεσμοφύλακάς του.
Θυμάμαι μια χρονιά τον παππού μου να λέει χαρακτηριστικά “Τα παιδιά μου θέλω να είναι καλά παιδιά, όχι καλοί αριθμοί κι εγώ θα τα βοηθήσω όσο μπορώ για να το πετύχουν αυτό”.
Καταλάβετε συνεπώς, γονείς και μαθητές, πως όπως οι μεν έτσι και οι δε, δεν αποτελούν μονάδες και δεκάδες, αλλά χαρακτήρες και χαρίσματα.
Εσύ μαθητή κάνε τη προσπάθεια σου κι εσύ αγαπητέ κηδεμόνα ενίσχυσε την όσο μπορείς κι επαίνεσέ την όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.
Suffrazzete
