Θυμάσαι όλες εκείνες τις στιγμές, που σου είπαν πως θα κουραστείς και θα τα παρατήσεις;
Θυμάσαι που όλοι γελούσαν όταν έλεγες πως μπορεί να είμαι χιλιόμετρα μακριά αλλά ξέρεις
πως θέλω μόνο εσένα;
Θυμάσαι πόσο γελούσαμε όταν τα λέγαμε αυτά ο ένας στον άλλο;
Κι αυτοί, τόσο επιφανειακοί, που δεν σκέφτηκαν ποτέ να σε ρωτήσουν “πως αντέχετε;” Γιατί σ’
αυτή τη περίπτωση, θα είχες τη δυνατότητα να τους θυμίσεις μια λέξη ή μάλλον, να τους μάθεις
μια λέξη: “αγάπη”.
Γιατί αυτή ήταν η μόνη λέξη που σκεφτόμουν κάθε φορά που απογοητευόμουν. Ήταν το μόνο
συναίσθημα που με έκανες να νιώθω. Το μόνο που σκεφτόμουν όταν το μαξιλάρι δίπλα μου
ήταν κενό.
Θυμάμαι το δακρυσμένο πρόσωπο σου σε κάθε αποχωρισμό. Με θύμωνε, με πείσμωνε να
παλεύω κάθε φορά να έρχομαι κοντά σου, μέχρι να έρθει η μέρα που δεν θα ξαναχρειαζόταν να
σ’ αφήσω.
Πέρασε πολύς καιρός χωρίς εσένα, καιρός που σε είχα ανάγκη μα ακόμα κι αν δεν ήσουν δίπλα
μου, ήσουν μαζί μου.
Γέμιζες χρώματα τη μέρα μου με ένα τηλέφωνο σου, σκεφτόμουν το χαμόγελο σου και
χανόμουν σε σκέψεις που σε κάνουν να νιώθεις παιδί.
Ήταν δύσκολο, υπήρχαν βράδια που το μόνο που ζητούσα ήταν να είσαι εκεί, σ αυτή τη βόλτα
που όλοι η παρέα αποτελούνταν από ζευγάρια. Υπήρχαν μέρες που νοσταλγούσα να τρως από
το παγωτό μου γιατί για άλλη μια φορά δεν ήθελες δικό σου.
Ήταν δύσκολο να συνηθίσω από μακριά σου να είμαι κοντά σου. Μα έμαθα να σ’ αγαπώ μαζί
μου, όπου κι αν ήμουν, όπου κι αν βρισκόσουν, αγαπούσα εσένα, ξεχνούσα τις αποστάσεις και
βρισκόμουν στη καρδιά σου. Εκεί που πάντα έβρισκα καταφύγιο.
Διάβαζα τα γράμματα σου, αυτά που επέμενες να στέλνεις όσο κι αν η τεχνολογία σε βοηθούσε
να τα αποφύγεις. Άκουγα τη μουσική σου, έβλεπα κάθε φορά μέσα από τα δικά σου μάτια.
Σου άξιζαν, όλα σου άξιζαν, και τα δάκρυα και η αναμονή ή για να ακριβολογώ μας άξιζαν, γιατί
έβρισκα το εγώ μου σε εσένα κι εσύ ζητούσες τον εαυτό σου σε εμένα.
Γιατί σου αξίζει να σε αγαπώ, το κατάφερες κάθε μέρα χωρίς να χρειαστεί να κάνεις τίποτα άλλο
πέρα από το να με αγαπάς κι εσύ, γιατί δεν ήθελα να μάθω πως είναι να ζω χωρίς να το κάνω.
Σου είχα δώσει την υπόσχεση ακόμα κι αν δεν ξυπνώ με εσένα κάθε πρωί, να κοιμάμαι με τη
σκέψη ότι δεν θα χρειαστεί κάποια μέρα να ξυπνήσω μακρυά σου.
Θυμάσαι που μου έλεγες πως σου λείπω;
Θυμάσαι που σου απαντούσα πως θα τα καταφέρουμε;
Είδες που πέρασε ο καιρός και τελικά νικήσαμε;
Suffrazette
