Έφτασε λοιπόν η τελευταία ημέρα του χρόνου, κατά πολλούς η τελευταία σελίδα σ’ ένα βιβλίο 365 ημερών και βραδιών. Έφτασε κι ένας ακόμη χρόνος φορτώθηκε στους ώμους σου, μπήκε ακόμα ένα μεγάλο κομμάτι στο σακί της καρδιάς σου κι όχι του Αγίου Βασίλη.
Λοιπόν; Ποιο είναι το συμπέρασμα σου γι’ αυτόν τον χρόνο; Πόσα σου πήρε και τι του έδωσες; Ήταν καλός μαζί σου ή σου φέρθηκε σαν εχθρός; Και τώρα που ετοιμάζεται να μας αποχαιρετήσει, πες μου, θα τον αποχαιρετήσεις ή θα του κλείσεις τη πόρτα κατάμουτρα;
Εγώ; Εγώ δεν ξέρω να σου πω την αλήθεια, με πίκρανε αυτός ο χρόνος μα όχι σαν κάποιο προηγούμενο, από την άλλη πλευρά κανένας από τους περασμένους δεν μου επιφύλασσε τόσες εκπλήξεις, θετικές κι αρνητικές. Μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά πως τον απόλαυσα!
Θα θυμάμαι αυτόν τον δύσκολο χειμώνα, που έπρεπε όλα να πάνε βάση προγράμματος δίχως να μου ξεφύγει ούτε ανάσα. Και την άνοιξη, που συνειδητοποίησα πως αρκετές πνοές μου φύσηξαν προς λάθος κατεύθυνση, μα βρήκα και πάλι μονοπάτι να διαβώ.
Θα θυμάμαι με νοσταλγία αυτό το καλοκαίρι, αυτή τη θάλασσα, τον ήλιο. Γιατί το καλοκαίρι όπως έλεγε και η γιαγιά μου όσο δύσκολο κι αν τύχει να είναι, θα το μαλακώσει ο γλυκός Ιούλης και η πανσέληνος του Αυγούστου θα γαληνέψει τη καρδιά.
Θα συνεχίσω να σκέφτομαι αυτό το φθινόπωρο, το πρωτότυπα κρύο. Θαρρείς και άνοιγε τον δρόμο για τους τελευταίους μήνες του χρόνου, να είναι γεμάτοι ήλιο.
Μα υπάρχουν κι άλλα, κι άλλοι! Άνθρωποι που χάθηκαν, από τη πείνα, τη φτώχεια, τις φλόγες… Υπάρχουν κι άλλοι, άλλοι που ετοιμάζονται να έρθουν κι άλλοι άνθρωποι που αυτόν τον χρόνο φέραν την πρώτη τους πνοή στον κόσμο.
Και θα υπάρχουν… Πάντα θα υπάρχουν! Αρκεί να θυμόμαστε πως είμαστε όλοι άνθρωποι.
Αντίο 2018, γέρε χρόνε. Πες στον διάδοχο σου, πως μετά από όλα αυτά, είμαστε έτοιμoι να τον υποδεχτούμε!
Suffrazette
