Όλοι έχουμε περάσει απο αυτον το στομαχόπονο της χυλοπιτας έστω και μια φορά στη ζωη μας,αντρες – γυναίκες- είτε το παραδεχόμαστε είτε οχι.
Όποιος τολμήσει να σου πει ότι δεν έχει φάει ποτε χυλόπιτα διαπράττει το μεγαλύτερο έγκλημα ανειλικρίνειας απέναντι σε φίλο.
Μαζευτήκαμε, λοιπον, εδω όλοι οι πονεμένοι να βρούμε τα θετικά αυτής της ιστορίας.
Το μονο σίγουρο είναι ότι η πρώτη χυλόπιτα ειναι παντα και η πιο βαριά, η πιο δύσπεπτη. Το μεγάλο πλήγμα εγωισμού. Μετα ομως, πως να το κάνουμε βρε αδερφάκι μου, ακομα και ο οργανισμός συνηθίζει.
Την επόμενη φορα ήδη θα ξέρεις έναν τουλάχιστον τρόπο με τον οποίο δεν θα πετύχεις.Όπως ακριβώς και με το ποδήλατο πρέπει να πέσεις πολλές φορές για να μάθεις. Έτσι και στην απόρριψη, όσο παθαίνεις τόσο μαθαίνεις.
Και δεν ξέρω για σας, αλλα προτιμώ λίγες γρατζουνιές και μελανιές, παρα μια ζωη να αναρωτιέμαι ”Τι θα γινόταν αν είχα τα κότσια;”.
Γιατί τι είναι η ζωη μωρέ χωρίς λιγο ρίσκο, ειδικά στον έρωτα!
Κι ας μην μιλήσουμε για το γιατρικό, το καλύτερο μέρος μιας χυλόπιτας. Λίγη σόδα-για τη χώνεψη- με μπόλικο τζιν (x3), καλο παρεόνι και προκύπτει μια απο τις καλύτερες ιστορίες ever.
Γι’αυτό, λοιπον, άσπρο πάτο και πάμε παρακάτω …
