Όταν ήμουν 5 χρονών, ένα καλοκαιρινό βράδυ, καθόμασταν θυμάμαι, με τη γιαγιά, στην αυλή. Εγώ κοιτούσα τα αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζεται μια φωτεινή γραμμή στον ουρανό! “Γιαγιά, κοίτα! Εξωγήινοι!” φώναξα…
Η γιαγιά μου εξήγησε χαμογελώντας, ότι δεν είναι εξωγήινοι, απλά έπεσε ένα αστέρι και τώρα πρέπει να κάνω μια ευχή! Αλλά να μη την πω σε κανέναν, αλλιώς δε θα πιάσει!
Για πολλά χρόνια, πίστευα σε κάθε ευχή και όταν έβλεπα αστέρι να πέφτει, έκανα αμέσως μια! Αλλά ποτέ δεν έλεγα τις ευχές μου σε κανέναν!
Δέκα χρόνια μετά, πήγαινα γυμνάσιο και ήμουν αρκετά μεγάλος ώστε να πιστεύω στην ευχή… Άρχισα να σκέφτομαι ότι καμία ευχή δε θα πιάσει, επειδή έριξες κάπου ένα κέρμα ή επειδή έπεσε ένα αστέρι. Είχαν περάσει όμως δέκα ολόκληρα χρόνια ευχών και η συνήθεια αυτή είχε ριζώσει βαθιά μέσα μου. Όσο αφελές και αν μου φαινόταν, όταν έβλεπα ένα αστέρι να πέφτει, αυθόρμητα σκεφτόμουν μια ευχή!
Άρχισα να λέω τις ευχές στους φίλους μου, γιατί σκεφτόμουν ότι καμία επιθυμία μου δε θα πραγματοποιούνταν από την ευχή του αστεριού! Έτσι κι’ αλλιώς, η ευχή ήταν πότε για την Κατερίνα, πότε ήταν για το play station, πότε για το καινούριο ποδήλατο… Στο κάτω κάτω και ποδήλατο πήραμε και μηχανάκι και play station και υπολογιστή, η Κατερίνα δε μας έκατσε ποτέ!
Βρισκόμουν μέσα στην εφηβεία, λοιπόν. Η εφηβεία είναι κάτι που σε μπερδεύει πολύ. Δεν ήμουν κανα παιδάκι πλέον, ήμουν μεγάλος και ήθελα να συμπεριφέρομαι σα μεγάλος! Προσπαθούσα να αφήσω πίσω μου και τη συνήθεια με το αστέρι και την ευχή, επειδή οι μεγάλοι δεν κάνουν ευχές με αστέρια! Ώσπου, πάλι, μια μέρα που ήμουν έξω με την παρέα μου, έπεσε ένα αστέρι και αυθόρμητα σκέφτηκα μια ευχή.
Αυτή η ευχή όμως με παραξένεψε! Ήταν κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι το ήθελα. Ένιωσα και λίγο ντροπιασμένος! Ευχήθηκα να τα φτιάξω με την κοπέλα που είχα απέναντι μου, που ήταν φίλη μου για χρόνια! Ουσιαστικά, μεγαλώσαμε μαζί, επειδή μέναμε και απέναντι. WTF σκέφτηκα… Γιατί έκανες αυτή την ευχή ρε βλάκα; Απέφευγα την κοπέλα για δύο – τρεις μέρες περίπου και συνήλθα. Έτσι, διατηρήθηκε αυτή η φιλία, που μετράει ήδη 25 χρόνια…
Η αυθόρμητη ευχή που ακολουθούσε το αστέρι, δεν έλεγε να σταματήσει, όσο και να προσπαθούσα! Πάντα ξεπηδούσε μέσα από το μυαλό μου και με βρήκε στο λύκειο πλέον! Εκείνη την περίοδο, υπήρξαν ακόμα περισσότερες αυθόρμητες ευχές, που με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι επιθυμούσα πράγματα, που δε μου ήταν ξεκάθαρο ότι τα θέλω.
Συνέχιζα να πιστεύω ότι η ευχή του αστεριού είναι παιδιάστικη και αφελής και ποτέ δεν επιδίωκα να παρατηρήσω το νυχτερινό ουρανό, για να τύχει να πέσει κάποιο αστέρι. Παρ’ όλα αυτά, κάθε αστέρι που τύχαινε να βλέπω να πέφτει και με έβρισκε μέσα σε σκέψεις και διλήμματα, μου γεννούσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, την πραγματική μου επιθυμία! Το φως που φώτιζε το νυχτερινό ουρανό για μισό δευτερόλεπτο, κατά ένα παράξενο τρόπο, φώτιζε και το μυαλό μου, όταν το πετύχαινε μπερδεμένο.
Αυτές τις τυχαίες φορές, η σκέψη μου καθάριζε πιο εύκολα και νιώθω ότι έπαιρνα σίγουρα τις αποφάσεις που ταιριάζουν σε αυτό που ήθελα τη δεδομένη στιγμή. Άρχισα να σκέφτομαι ότι θα είχε πλάκα να έχουμε ένα κουμπάκι στο κεφάλι και όταν είμαστε μπερδεμένοι, να το πατάμε και να σκεφτόμαστε αυτό που θέλουμε πραγματικά, όπως ακριβώς μου συνέβαινε με την ευχή του αστεριού.
Είμαι πλέον 30 χρονών και εξακολουθώ να πιστεύω ότι καμία ευχή δε θα πραγματοποιηθεί επειδή έπεσε κάποιο αστέρι. Βέβαια, όταν τυχαίνει να πέσει κάποιο αστέρι, η ευχή μου βγαίνει το ίδιο αυθόρμητα, επειδή έτσι έμαθα από μικρό παιδάκι. Εδώ και χρόνια, έχω πάψει να προσπαθώ να τη σταματήσω. Δε θυμάμαι τις περισσότερες ευχές που έχω κάνει στη ζωή μου, αλλά είμαι σίγουρος ότι αυτές οι ευχές μου έδειξαν το δρόμο σε πολλές περιπτώσεις.
Σίγουρα, έχω κάνει πολλά λάθη στη ζωή μου, αλλά τα έκανα εγώ. Ήθελα να κάνω αυτά τα λάθη, όχι άλλα. Και νιώθω χαρούμενος, έκανα αυτό που ήθελα. Η πρώτη μου ευχή, όταν ήμουν 5 χρονών, ήταν να είμαι πάντα χαρούμενος, όπως τότε, που καθόμασταν με τη γιαγιά. Σε γενικές γραμμές, μπορώ να πω ότι έπιασε!
Γιώργος Μ.
