Όλοι λίγο-πολύ έχουμε μπει σε μια σχέση, η οποία περιτριγυριζόταν από ατελείωτες σκηνές ζήλιας.
Και δεν μιλάμε για το πιο χαμηλό level της, του τύπου “γιατί σου ‘κανε like η χωριάτισσα” (α ρε αθάνατη Τζένη Μπότση!). Αλλά για τις σκηνές σε πιο ανεβασμένο επίπεδο.
Σε κάποιες περιπτώσεις δεν αποκλείεται να φταις κι εσύ ο ίδιος, αφού συνήθως φωτιά χωρίς καπνό δεν υπάρχει. Εάν λοιπόν έχεις δώσει δικαιώματα στον σύντροφό σου για να ζηλεύει, τότε φίλε/φίλη μου λυπάμαι, αλλά είσαι άξιος της μοίρας σου.
Εάν όμως είσαι στην αντίθετη πλευρά του πράγματος και το πρόβλημα δεν δημιουργείται από εσένα, τότε δεν θέλω να σε τρομάξω αλλά τα πράγματα είναι μάλλον σοβαρά.
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ακούσει ζευγάρια να μαλώνουν γιατί “πάλι θα βγεις με τους φίλους σου, τον προηγούμενο χρόνο δεν βγήκατε όλοι μαζί” γιατί “την/τον βλέπεις πάλι εσένα κοιτάει” ή γιατί “αγαπάς περισσότερο τη μητέρα σου από εμένα” γιατί “αν μ’αγαπάς δεν υπάρχει λόγος να θες να βγεις χωρίς εμένα” και το καλύτερο το άφησα για το τέλος…Γιατί “σε είδα με άλλη/ άλλον στον ύπνο μου” (ΜΑ ΤΗΝ ΑΛΉΘΕΙΑ ΘΈΛΩ ΝΑ ΓΝΩΡΊΣΩ ΌΠΟΙΟΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟΕΙΠΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΆΘΩ…ΤΙ ΟΥΣΊΕΣ ΚΑΤΑΝΑΛΏΝΕΙ!!)
Ρε πάτε καλά; Τι χαζομάρες είναι αυτές που κάθεστε και υπομένετε (για να μη μιλήσω για εσάς που τις λέτε…).
Δώστε μου έναν λόγο που συνεχίζετε να κρατάτε αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή σας. Και μην αρχίσετε τα “τον/την αγαπώ” και “με αγαπάει”.
Εντάξει το ξέρω ότι πολλές φορές δένεσαι με έναν άνθρωπο όταν περνάς αρκετό χρόνο μαζί του και ιδίως όταν έχετε μοιραστεί και κάποια συναισθήματα παραπάνω.
Φοβάμαι όμως πως αυτή η συμπεριφορά ξεφεύγει από τα όρια της αγάπης και φτάνει στο πρόβλημα.
Δεν είναι αγάπη το να ελέγχεται η κάθε σου κίνηση, η κάθε σου ενέργεια, η κάθε σου ανάσα.
Μάθε να βάζεις όρια στον άνθρωπο που θα επιλέξεις να συμπορευτείς. Να επιζητάς τον σεβασμό που οφείλει να σου δείχνει (όταν βέβαια δεν έχεις τη φωλιά σου λερωμένη ξαναθυμίζω).
Και στο κάτω κάτω (όχι της γραφής, μη μερακλώνεις) να σου πω και κάτι; Σχέση χωρίς εμπιστοσύνη, μονάχα σχέση δεν είναι. Ή ακόμα κι αν είναι σχέση, σίγουρα δεν είναι υγιής κι επομένως είναι καλύτερα να λάβει τέλος.
Μάθε να μην αναλώνεσαι, αξίζεις πολλά, πολλά περισσότερα από όσα φαντάζεσαι κι από όσα πιστεύεις πως αξίζεις.
Α και πριν κλείσω, δεν υποστηρίζω το “ουδείς αναντικατάστατος” σε καμία περίπτωση. Αλλά σκέψου πως κάποια θέματα αφού δεν φτιάχνουν, δεν χρειάζονται αντικατάσταση αλλά πέταμα.
Suffrazette
