Τρία Παραδείγματα Διαλόγων που Ενισχύουν τη Συναισθηματική Νοημοσύνη των Παιδιών

Σε έναν κόσμο όπου οι επιδόσεις και ο ανταγωνισμός καταλαμβάνουν συχνά πρωτεύοντα ρόλο, η σημασία της συναισθηματικής νοημοσύνης στην παιδική ανάπτυξη παραμένει ζωτικής σημασίας.

Στο βιβλίο «Συναισθηματική Νοημοσύνη των Παιδιών», υπογραμμίζεται η ανάγκη να διδάσκουμε στα παιδιά πώς να αναγνωρίζουν, να εκφράζουν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους.

Ο ακόλουθος διάλογος μεταξύ ενός γονέα και ενός παιδιού αποτελεί ένα πρακτικό παράδειγμα αυτής της διαδικασίας.

Διάλογος:

Γονέας: «Πώς πήγε σήμερα στο σχολείο, αγάπη μου;»

Παιδί: «Όχι και τόσο καλά… Ο Τάκης με ενόχλησε πάλι.»

Γονέας: «Καταλαβαίνω. Πώς σε έκανε να νιώσεις αυτό;»

Παιδί: «Στεναχωρημένο και θυμωμένο.»

Γονέας: «Είναι φυσικό να νιώθεις έτσι. Τι νομίζεις πως θα μπορούσες να κάνεις την επόμενη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο;»

Παιδί: «Ίσως να του πω πώς με κάνει να νιώθω; Ή να ζητήσω βοήθεια από τη δασκάλα;»

Γονέας: «Αυτές είναι πολύ καλές σκέψεις. Είναι σημαντικό να εκφράζεις τα συναισθήματά σου και να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι.»

Αυτός ο διάλογος αναδεικνύει τη σημασία της ανοικτής συζήτησης και της εκφραστικότητας στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης ενός παιδιού. Ο γονέας δεν αποφεύγει το θέμα ή δεν υποβαθμίζει τα συναισθήματα του παιδιού, αλλά αντίθετα τα ενισχύει μέσω της αναγνώρισης και της ενθάρρυνσης, της εκφραστικότητας και της αυτοπροστασίας.

Η συναισθηματική νοημοσύνη δεν είναι κάτι που αποκτάται αυτόματα με την ηλικία, αλλά κάτι που μπορεί και πρέπει να διδαχθεί και να εξασκηθεί. Μέσω τέτοιων συζητήσεων, τα παιδιά μαθαίνουν πώς να διαχειρίζονται καλύτερα τις συναισθηματικές τους αντιδράσεις και να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις με ωριμότητα και ενσυναίσθηση.


Δεύτερος Διάλογος: Αντιμετώπιση Απογοήτευσης

Γονέας: «Φαίνεσαι λίγο στεναχωρημένος. Τι συνέβη;»

Παιδί: «Δεν κατάφερα να βγω πρώτος στον αγώνα δρόμου σήμερα στο σχολείο.»

Γονέας: «Καταλαβαίνω πως αυτό μπορεί να είναι απογοητευτικό. Πώς νιώθεις γι’ αυτό;»

Παιδί: «Στεναχωρημένος και λίγο θυμωμένος με τον εαυτό μου.»

Γονέας: «Είναι φυσικό να νιώθεις έτσι, αλλά θυμήσου, το σημαντικότερο δεν είναι να κερδίζεις πάντα, αλλά να προσπαθείς και να μαθαίνεις από κάθε εμπειρία. Τι μπορείς να μάθεις από αυτό;»

Παιδί: «Ίσως ότι πρέπει να προπονηθώ περισσότερο και να μην τα παρατάω.»

Γονέας: «Ακριβώς! Και μην ξεχνάς ότι σε αγαπώ και είμαι περήφανος για σένα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.»


Τρίτος Διάλογος: Εκφράζοντας Ευγνωμοσύνη

Γονέας: «Πώς πέρασες σήμερα στο σχολείο;»

Παιδί: «Καλά! Η δασκάλα μου έδωσε ένα έπαινο για την εργασία μου.»

Γονέας: «Αυτό είναι υπέροχο! Πώς σε έκανε να νιώσεις αυτό;»

Παιδί: «Χαρούμενο και υπερήφανο για τον εαυτό μου.»

Γονέας: «Είναι όμορφο να αναγνωρίζουμε τις καλές στιγμές. Θέλεις να εκφράσουμε μαζί ευγνωμοσύνη για κάτι άλλο σήμερα;»

Παιδί: «Ναι, είμαι ευγνώμων που είχαμε ωραίο καιρό στην αυλή.»

Γονέας: «Κι εγώ είμαι ευγνώμων που περνάμε αυτή τη στιγμή μαζί. Είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε και να εκτιμούμε τις καλές στιγμές.»

Αυτοί οι διάλογοι αντικατοπτρίζουν πώς η ενεργός συναισθηματική υποστήριξη και η διαπαιδαγώγηση μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν ισχυρές συναισθηματικές δεξιότητες. Μέσω της ανοιχτής επικοινωνίας, της αναγνώρισης των συναισθημάτων και της εκμάθησης της θετικής αυτοαναφοράς, τα παιδιά μαθαίνουν να εκφράζουν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους με υγιείς τρόπους.

Από το βιβλίο «Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών – John Gottman»

Επιμέλεια : Σιώκου Μαριάννα

Φιλόλογος – Ιστορικός