Το ‘’ δικαίωμα στη λήθη ‘’ δεν έχουμε δικαίωμα να το καταχραζόμαστε.

 

 Η βιβλική καταστροφή στην Αυστραλία έχει προκαλέσει ρίγος, ανησυχία και σε σημαντικό βαθμό την ενσυναίσθηση πολλών ανθρώπων. Μια συναισθηματική ταύτιση που έχει εναρμονιστεί σε πολλές περιπτώσεις και με έμπρακτη στήριξη, είτε ενισχύοντας οικονομικά την προσπάθεια της πυροσβεστικής και των απλών ανθρώπων που δίνουν μια άνιση μάχη με τις φλόγες, είτε ευαισθητοποιώντας και αναδεικνύοντας μια οδύνη που έχει άμεσες συνέπειες στην κλιματική αλλαγή και στην καθημερινότητα όλων.

    
Φωτογραφίες από την πύρινη κόλαση στην φαινομενικά μακρινή Αυστραλία κάνουν τον γύρω του κόσμου και μας θέτουν σε ρόλο παρατηρητή στον πόνο των άλλων. Δεκάδες φωτιές εκτός ελέγχου ακόμη κρατούν ζωντανή την σκοτοδίνη κι έρχονται να ενισχύσουν τις εκατοντάδες πυρκαγιές που προηγήθηκαν, αφήνοντας πολλούς νεκρούς κι εκατομμύρια απανθρακωμένα ζώα στο διάβα τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης, τους αφανείς ήρωες εθελοντές και μη πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους για να σώσουν τον πλανήτη μας. Άνθρωποι που παλεύουν με το πύρινο μέτωπο και με τον χρόνο παράλληλα, καθώς από την Παρασκευή οι μετεωρολόγοι προβλέπουν νέα αύξηση της θερμοκρασίας και ενισχυμένους ανέμους. Αν αναλογιστεί κανείς πως η καμένη γη, ισοσταθμίζεται με 80.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, μια επιφάνεια ίση με το νησί της Ιρλανδίας, γρήγορα γίνεται αντιληπτό το μέγεθος αυτής της καταστροφής. Η τραγική ειρωνεία αυτού του εφιάλτη, κρύβεται στο ενδεχόμενο του κυκλώνα που προβλέπουν οι ειδικοί, ενός κυκλώνα που σε άλλες συνθήκες, θα προκαλούσε αγωνία και τρόμο, τώρα είναι η μόνη ελπίδα για να απομακρυνθούν οι θερμές αέριες μάζες που επηρεάζουν τις μετεωρολογικές συνθήκες.

     Κι ενώ εμείς νοιαζόμαστε για την Αυστραλία όσο βρίσκεται σε κίνδυνο και μοιραία στην επικαιρότητα, μοναδική ελπίδα των ανθρώπων αυτών, είναι η βοήθεια της κατά τα άλλα πολυπροδομένης φύσης και συγκεκριμένα η πτώση της θερμοκρασίας από τους 50 βαθμούς Κελσίου στους 28 με 30 βαθμούς με την μεγάλη πιθανότητα βροχής. Αξίζει ιδιαίτερης προσοχής το ότι ο μεγαλύτερος φόβος των Αυστραλών είναι η ιδέα του να επαναληφθεί η τραγωδία του 2009, όταν συνέβη το Μαύρο Σάββατο, με 180 νεκρούς από πυρκαγιά. Όλα αυτά τα γεγονότα, όλη αυτή η επανάληψη της τραγωδίας του Αμαζονίου, λίγους μήνες μετά, σε καινούριο έδαφος, με νέα θύματα, με εξίσου μεγάλη θλίψη, μου φέρνει στο μυαλό την απορία του William Styron, του Αμερικανού συγγραφέα που αναρωτήθηκε: Η ερώτηση: ‘’ Πες μου, στο Άουσβιτς, πού ήταν ο Θεός;’’ Και η απάντηση: ‘’ Πού ήταν ο άνθρωπος; ‘’ 

  
Το δικαίωμα στη λήθη δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να το καταχραζόμαστε. Έχουμε ευθύνη απέναντι στον πλανήτη, στον θησαυρό του, στα παιδιά μας, να θυμόμαστε όλα όσα σκορπούν τον θάνατο και φέρνουν τον πόνο. Είναι αδίκημα πλέον να ξεχνάμε κι αυτό γιατί η λήθη αυτή κοστίζει ζωές. Για τους πνεύμονες του πλανήτη δεν υπάρχει μεταμόσχευση κι όσο αυτό δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό, όσο δεν λαμβάνονται αυστηρά, καθοριστικά μέτρα προστασίας, τόσο ο εφιάλτης θα αναβιώνει και θα στοιχειώνει τις μέρες μας. Κι αν τώρα η φωτιά είναι σε κάποια γειτονιά μακριά μας, ας μη γελιόμαστε, αύριο μπορεί να είναι στο σπίτι μας. Με αυτό το άρθρο καταδικάζω κατάφορα τη λήθη και δεν αποδέχομαι το δικαίωμα να ξεχνάμε όσα πληγώνουν τη ζωή και τη φύση.

 

Νικόλαος  Παπαδόπουλος,

Καθηγητής Γαλλικής Γλώσσας