Λευκά Χριστούγεννα

 

Βιώνουμε μια από τις ομορφότερες εποχές του χρόνου. Καιρός για λίγη ξεκούραση, για λίγο φαγητό παραπάνω, καιρός για να δείξει ο καθένας από εμάς λίγο περισσότερο το φιλανθρωπικό του πνεύμα, καιρός για τις διακοπές των Χριστουγέννων!

Θυμάμαι από μικρή πως τα Χριστούγεννα ήταν μια «εποχή»  που με μπέρδευε αρκετά ως προς τα αισθήματα μου.

Μου άρεσε που καθόμουν στο σπίτι δίπλα από το αναμμένο τζάκι, μου άρεσαν τα χρωματιστά μπισκότα της μαμάς που στόλιζαν το τραπέζι. Ακόμα και η γκρίνια του μπαμπά που δεν ήθελε να βάλει τα καλά του γιατί “που θα πάμε και πρέπει να ντυθώ σαν γαμπρός;” μου φαινόταν αστεία.

Δεν μπόρεσα όμως ποτέ να εξηγήσω αυτή τη Χριστουγεννιάτικη μελαγχολία. Ένιωθα πως όσο πιο πολλά φωτάκια γέμιζε ο κόσμος γύρω μου, τόσο πιο πολύ σκοτείνιαζε η ψυχή μου.

Υποσυνείδητα ήξερα, ήξερα πως η εικόνα εκείνου του παιδιού με τα τρύπια παπούτσια έξω από το μαγαζί που έβγαινα με τη μητέρα μου και τα χέρια μας ήταν γεμάτα ψώνια θα με στοιχειώνει πάντα.

Ήταν άδικο! Ήταν κι αυτό παιδί! Παιδί σαν εμένα, αλλά όχι όπως εγώ… Τα δικά μου παπούτσια ήταν ολοκαίνουργια και μάλιστα δεν μου άρεσαν πολύ γιατί εγώ τα ήθελα ροζ κι όχι κόκκινα.

Και τα δικά του; Τα δικά του τρύπια και είμαι σίγουρη πως εκείνον δεν τον ενοχλούσε πάρα μόνον ο παγωμένος αέρας και οι νιφάδες χιονιού που τρύπωναν στα ποδαράκια του.

Σιχάθηκα το χιόνι από τότε. Δεν επιθύμησα ποτέ ξανά λευκά Χριστούγεννα.

Κάποιος κάποτε μου είπε πως δεν μπορώ να φορτώνομαι τα προβλήματα όλου του κόσμου, μα εγώ δεν φορτώθηκα κανένα πρόβλημα κανενός κόσμου. Εγώ φορτώθηκα το πρόβλημα ενός παιδιού.

Ενός παιδιού που δεν παραπονέθηκε για τα παπούτσια του, αλλά ζήτησε μονάχα να φάει. Ίσως εκείνο το φαγητό που εγώ δεν έφαγα το μεσημέρι γιατί ήθελα γλυκό.

Εκείνη τη χρονιά αν έγραφα γράμμα στον Άγιο Βασίλη, θα του ζητούσα να μεταφέρει τη σκέψη μου στον Θεό.

Θα του έλεγα να μην έχω εγώ δύο ζευγάρια παπούτσια, να έχουμε όλοι από ένα, να έχουν όλα τα παιδιά ένα σπίτι, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο.

Και τέλος θα ήθελα να ξαναδώ αυτό το παιδάκι, να του χαμογελάσω και να του ζητήσω συγγνώμη. Συγγνώμη που δεν κατάλαβα πως αυτά τα Χριστούγεννα ανήκουν και σε εκείνον.

Κι αν μεγάλωσα, αν η ζωή μου άλλαξε, αν έγινα σκληρή απέναντι στον εαυτό μου και στον κόσμο γύρω μου, δεν έπαψα να αναζητώ τη συγχώρεση από αυτό το παιδί.

Κλεοπάτρα Καρδολάμα